Last updated: 28 ส.ค. 2569 | 9 จำนวนผู้เข้าชม |
ลองจินตนาการทีมกีฬาที่ดราฟต์นักเรียนมาจากห้าคณะที่ไม่เคยนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันมาก่อน วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมอุตสาหการ แถมด้วยคนจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ฟังดูเหมือนทีมที่โค้ชจับมารวมกันแบบขอไปที มากกว่าทีมที่จะไปคว้าแชมป์อะไรได้ แต่ห้าคนนี้เพิ่งพิสูจน์ว่าทีมผสมสูตรประหลาดก็ยกถ้วยได้ เพราะพวกเขาคือ "ทีม Jernae" จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เจ้าของถ้วยพระราชทานสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี หมาดๆ
สนามที่พวกเขาลงเล่นไม่มีเส้นข้างกับใบเหลือง แต่คือเวที "ฮักแม่ HACKATHON สืบสานมรดกแม่แห่งแผ่นดิน สู่เศรษฐกิจชุมชน" ที่กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จับมือธนาคารกรุงไทยและพันธมิตรรัฐ-เอกชนจัดขึ้น เพื่อน้อมนำพระราชกรณียกิจของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มาต่อยอดเป็นไอเดียที่จับต้องได้ ช่วยยกระดับเศรษฐกิจฐานราก
การแข่งขันนี้ไม่ใช่แค่ทัวร์นาเมนต์เสาร์-อาทิตย์ มีทีมสมัครเข้าร่วมทั่วประเทศถึง 126 ทีม นับเป็นลีกที่แออัดไม่แพ้ลีกฟุตบอลอาชีพ ทุกทีมต้องผ่านการบ่มเพาะ ปรับแผน และรับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญนานกว่าสามเดือนเต็ม เหมือนพรีซีซั่นที่ไม่มีวันหยุด ก่อนจะเหลือทีมที่มีของจริงมายืนบนเวที Demo Day ที่ห้องสัมมนาอาคารรัฐสภา เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ที่ผ่านมา
ของจริงที่ทีม Jernae เอามาอวดกรรมการคือ "Up Found" ระบบจัดการของหายในสนามบินที่ใช้ AI ตรวจจับและติดตามผ่านกล้องวงจรปิด ฟังดูเป็นเรื่องเล็ก แต่ใครก็ตามที่เคยยืนงงอยู่หน้าสายพานรับกระเป๋าแล้วของหาย จะรู้ว่านี่คือฝันร้ายที่ทำลายทริปทั้งทริปได้ในไม่กี่นาที ทีมนี้เลยออกแบบระบบที่ช่วยให้เจ้าหน้าที่สนามบินตามรอยของหายได้เร็วขึ้น แม่นขึ้น ยกมาตรฐานบริการ ความปลอดภัย และประสบการณ์เดินทางของผู้โดยสารไปพร้อมกัน
จุดที่ทำให้เรื่องนี้อร่อยกว่าข่าวแฮกกาธอนทั่วไปคือ "ใครอยู่ในสนาม" ฐาปกรณ์ สุวรรณโพธิ์ จากวิศวกรรมคอมพิวเตอร์คุมโค้ดเบื้องหลัง ณัชพล ภูริมงคล จากวิศวกรรมไฟฟ้าดูแลระบบเซนเซอร์ ณภัทร ขำนุรักษ์ จากวิศวกรรมโยธาช่วยคิดเรื่องโครงสร้างการติดตั้ง ทัตพงศ์ พรมมานอก จากวิศวกรรมอุตสาหการวางกระบวนการทำงาน และวิจิตร คำแพง จากคณะบัญชีที่ทำหน้าที่แปลงไอเดียเทพให้เป็นโมเดลธุรกิจที่ขายกรรมการได้จริง ห้าคนนี้พูดภาษาเทคนิคกันคนละสำเนียง แต่ต้องเรียนรู้ที่จะแปลภาษาให้กันฟังรู้เรื่องภายในไม่กี่สัปดาห์ ซึ่งถ้าใครเคยทำงานข้ามแผนกจะรู้ว่านี่ยากกว่าการเขียนโค้ดเสียอีก
วันที่ 24 กรกฎาคม ห้องสัมมนาที่อาคารรัฐสภาแน่นไปด้วยความตึงเครียดแบบที่มีแต่คนเคยรอฟังผลสอบเท่านั้นจะเข้าใจ นายมงคล สุระสัจจะ ประธานวุฒิสภา เป็นประธานในพิธี ก่อนประกาศว่าทีม Jernae คือผู้ชนะเลิศ รับถ้วยพระราชทานที่หลายทีมใฝ่ฝัน ส่วนตำแหน่งรองชนะเลิศตกเป็นของทีม "เพื่อแม่แพ้บ่ได้" จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ที่เอาดาวเทียมผสม AI มาช่วยเรื่องประมงยั่งยืน ก็ต้องบอกว่าปีนี้วงการแฮกกาธอนไทยไม่ได้มาเล่นๆ
ทีมแชมป์ทุกทีมย่อมมีคนที่ยืนนอกสนามคอยตะโกนบอกแผนเกม ของทีม Jernae ก็เช่นกัน พวกเขามีอาจารย์ที่ปรึกษาสามคนคอยประกบข้างสนามตลอดสามเดือน ทั้งศาสตราจารย์ ดร.วิทิต ปานสุข และผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.มานพ แก้วโมราเจริญ จากวิศวกรรมโยธา ที่ช่วยมองเรื่องโครงสร้างและการใช้งานจริง และรองศาสตราจารย์ ดร.โปรดปราน บุณยพุกกณะ จากวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ที่คอยเกลาไอเดียให้คมพอจะยืนอยู่หน้ากรรมการได้โดยไม่สั่น บทบาทของโค้ชแบบนี้มักไม่มีใครพูดถึง แต่ไม่มีทีมไหนชนะเลิศได้ถ้าไม่มีคนที่ยอมเสียเวลาทั้งเทอมมานั่งฟังไอเดียที่ยังไม่ลงตัว
เรื่องนี้สอนอะไรได้มากกว่าที่คิด ทีม Jernae ไม่ได้ชนะเพราะมีอัจฉริยะคนเดียวยืนแบกทีม แต่ชนะเพราะยอมนั่งฟังกันข้ามคณะ ยอมปรับตัวเข้าหาโจทย์ที่ไม่มีใครเคยเจอะเจอมาก่อน แล้วซ้อมหนักกันสามเดือนแบบไม่มีใครลาพัก นี่คือสูตรเดียวกับที่นักกีฬาระดับโลกใช้ ต่างกันแค่สนามเป็นห้องประชุมแทนสนามหญ้า และถ้วยรางวัลเป็นของขวัญจากพระบรมวงศานุวงศ์แทนถ้วยฟุตบอลโลก
ท้ายที่สุด ถ้วยพระราชทานใบนี้อาจตั้งโชว์อยู่ในตู้ของภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ จุฬาฯ แต่คุณค่าที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ความวาววับของถ้วย มันอยู่ที่บทเรียนว่าไอเดียเปลี่ยนโลกไม่จำเป็นต้องมาจากคนเก่งคนเดียว บางทีมันมาจากห้าคนที่กล้าคุยกันข้ามรั้วคณะ แล้วยอมเสียเวลาสามเดือนเพื่อแก้ปัญหาที่คนอื่นมองข้าม
และถ้าจะมีอะไรให้จดจำจากงานนี้อีกอย่าง ก็คือภาพของนักศึกษาวิศวะที่ปกติชินกับการเขียนโค้ดคนเดียวหน้าจอ ต้องมานั่งฟังเพื่อนร่วมทีมจากคณะบัญชีอธิบายเรื่องโมเดลธุรกิจ แล้วกลับไปแก้โค้ดใหม่ทั้งคืน นี่แหละคือด่านที่ยากกว่าตัวโจทย์แฮกกาธอนเสียอีก และเป็นเหตุผลที่ถ้วยใบนี้สมควรอยู่ในมือของทีมที่ยอมปรับตัวมากที่สุด ไม่ใช่ทีมที่เก่งที่สุดเพียงลำพัง
