Last updated: 20 พ.ย. 2569 | 36 จำนวนผู้เข้าชม |
มีโมเมนต์หนึ่งในคืนวันที่ 17 พฤศจิกายน 2569 ที่สนามกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ (เกาะกลางน้ำ) ซึ่งสำคัญกว่าสกอร์ 3-0 เสียอีก และมันไม่ได้เกิดขึ้นในเวลาแข่ง 90 นาทีด้วย
มันเกิดตอนพิธีรับถ้วย

ธีราทร บุญมาทัน กัปตันทีมชาติไทย คนที่มีสิทธิ์เดินขึ้นไปชูถ้วยพระราชทานคิงส์คัพเป็นคนแรก เลือกที่จะถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วส่งหน้าที่นี้ให้ สุภโชค สารชาติ กับ ศุภณัฏฐ์ เหมือนตา สองพี่น้องที่เกิดและโตในศรีสะเกษ
ผมขอเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน เดี๋ยวกลับมาคุยกันแน่นอน เพราะมันคือหัวใจของบทความนี้ แต่ก่อนอื่นต้องเล่าว่าเกมเป็นยังไง
ไทยไม่ได้มาเล่นๆ ตั้งแต่วินาทีแรก
ไทย ทีมอันดับ 93 ของโลก เจอ ทาจิกิสถาน ทีมอันดับ 100 ของโลก บนกระดาษห่างกันไม่กี่อันดับ แต่ทาจิกิสถานไม่ใช่ทีมที่จะมองข้ามได้ เพราะเคยคว้าแชมป์รายการนี้มาแล้วในปี 2022 และผ่านเข้ารอบชิงด้วยการชนะโอมาน 1-0 ส่วนไทยมาถึงนัดนี้ด้วยการถล่มบรูไน 6-0 ในรอบรองฯ โดยยศกร บูรพา ยิงแฮตทริก

เริ่มเกมไม่ถึง 30 วินาที คคนะ คำยก ตั้งบอลให้ ธีรศักดิ์ เผยพิมาย ยิง แต่ โอเล็ก บัคลอฟ ผู้รักษาประตูทาจิกิสถานเซฟไว้ได้ จากนั้นธีรศักดิ์โขกหลุดเสาแรกไปนิดเดียว และสารัช อยู่เย็น ยิงติดมือบัคลอฟอีกลูก
ถ้าคุณเป็นแฟนบอลไทย คุณรู้จักความรู้สึกแบบนี้ดี บุกเยอะ โอกาสมี แต่สกอร์ยังเป็น 0-0 แล้วก็เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้
ฝั่งทาจิกิสถานมีลุ้นจากฟรีคิกนาทีที่ 23 แต่ สรานนท์ อนุอินทร์ ปัดออกไปได้
นาทีที่ 38 ถึง 40 สองนาทีที่เกมเปลี่ยน
นาทีที่ 38 โนซิม บาบาญานอฟ ของทาจิกิสถาน เปิดปุ่มใส่หน้าแข้งของ พีฬาวัช อรรคธรรม ผู้ตัดสินไปดู VAR แล้วชี้ใบแดง ทาจิกิสถานเหลือ 10 คน

สองนาทีถัดมา สุภโชคทำชิ่งกับคคนะ หลุดเดี่ยวแล้วยิงเข้าไป ไทยนำ 1-0
ตรงนี้ที่ผมชอบ หลายทีมได้เปรียบผู้เล่นแล้วเล่นช้าลง แต่ไทยไม่ เปิดครึ่งหลังนาทีที่ 49 สุภโชคหลุดมาทางซ้ายแล้วจ่ายยัดเข้ากลาง บอลโดนสกัดมาเข้าทางธีรศักดิ์ ยิงชนเสาเข้าไป 2-0
นาทีที่ 75 ศุภณัฏฐ์ ที่เริ่มเกมจากม้านั่งสำรอง ตามไปเก็บบอลแล้วยิง บัคลอฟปัดได้ แต่บอลกระเด้งมาให้ธีรศักดิ์ซ้ำเป็นประตูที่สองของเขาในเกมนี้ จบเกม 3-0

ไทยคว้าแชมป์คิงส์คัพครั้งที่ 52 และเป็นแชมป์สมัยที่ 17 ภายใต้การคุมทีมของแอนโธนี ฮัดสัน
ทำไมถ้วยใบนี้ถึงมีความหมาย
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพเริ่มจัดครั้งแรกในปี 2511 ทีมแรกที่คว้าแชมป์คือทีมชาติอินโดนีเซีย และเป็นรายการฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศไทย
สิ่งที่ทำให้แชมป์ปีนี้มีรสชาติต่างออกไปคือปีที่แล้ว ไทยเพิ่งพ่ายอิรัก 0-1 ในนัดชิงปี 2025 ทั้งที่ปีก่อนหน้านั้นเพิ่งชนะซีเรีย 2-1 คว้าแชมป์ได้ เรียกว่าได้ถ้วยมาแล้วก็หลุดมือไป แล้วปีนี้ก็กลับมาเอาคืนได้
ผลบอลสองเกมปีนี้คือ ยิง 9 ประตู ไม่เสียเลยสักลูก นั่นไม่ใช่ทีมที่ยังติดอยู่กับความผิดหวังปีที่แล้ว

กลับมาที่โมเมนต์รับถ้วย
ธีราทรเผยภายหลังว่า เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ถ้าทีมคว้าแชมป์ได้ เขาอยากมอบปลอกแขนกัปตันให้สุภโชค และอยากให้ขึ้นไปรับถ้วยพร้อมกับศุภณัฏฐ์ เพราะศรีสะเกษคือบ้านเกิดของทั้งคู่ เขามองว่านี่คือความภาคภูมิใจของนักเตะสองคน และเป็นภาพที่ชาวศรีสะเกษอยากเห็น คือลูกหลานของตัวเองชูถ้วยแชมป์ในบ้านเกิด
คุณเป็นกัปตัน ทีมเพิ่งชนะ ถ้วยอยู่ตรงหน้า ทุกกล้องหันมาที่คุณ และคุณตัดสินใจไว้ตั้งแต่ก่อนเตะว่าจะยกช่วงเวลานี้ให้คนอื่น
ในฐานะคนทำถ้วยรางวัล เราเห็นถ้วยออกจากโรงงานทุกวัน และเรารู้ว่าถ้วยแต่ละใบไม่ได้มีความหมายเพราะใครเป็นคนชู แต่มีความหมายเพราะมันเป็นตัวแทนของคนทั้งทีม ทั้งคนที่ยิงประตู ผู้รักษาประตูที่ปัดฟรีคิก ไปจนถึงคนที่เริ่มจากม้านั่งสำรองแล้วมีส่วนกับประตูที่สาม

ธีราทรเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าใคร ความเป็นผู้นำบางครั้งไม่ใช่การยืนอยู่ข้างหน้า แต่คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรถอยให้คนอื่นได้ยืนตรงนั้น
หลังจากนี้
ทีมชาติไทยชุดใหญ่จะกลับมาลงสนามอีกครั้งในช่วงฟีฟ่าเดย์ 20 ถึง 28 มีนาคม 2570 ถึงตอนนั้นเราคงได้เห็นว่าทีมนี้จะเดินต่อไปได้ไกลแค่ไหน
แต่สำหรับคืนนี้ที่ศรีสะเกษ ภาพที่คนจะจำได้ไม่ใช่แค่ประตูของธีรศักดิ์หรือใบแดงนาทีที่ 38 แต่เป็นภาพหนุ่มศรีสะเกษสองคนชูถ้วยแชมป์ต่อหน้าคนบ้านเดียวกัน ด้วยการตัดสินใจของกัปตันที่ยอมถอยให้
และนั่นแหละคือเหตุผลที่ถ้วยรางวัลยังสำคัญเสมอ